ไอ้เดน (DELL)
Written on July 6, 2003
โอย…ผ่านค่ำคืนอันร้อนระอุมาได้ ร้อนทั้งกาย ร้อนทั้งใจ… เป็นค่ำคืนที่แสนจะทรมานและยาวนานที่สุดนับจากคืนก่อนวันสัมภาษงานเมื่อเดือนมกราคม
เรื่องของเรื่องมีอยู่ว่า…
เมื่อคืน…คืนวันเสาร์ที่ห้ากรกฏาคม ฉันซุ่มซ่ามทำกาแฟหกลงโต๊ะคอมพิวเตอร์ คิดว่ากระชากแลปท็อปตัวเก่งออกทันเวลา แต่ที่ไหนได้ มันซึมเข้าไปเล็กน้อยที่คีย์บอร์ด เล่นเอาตัว [ <-- Backspace ] ของฉันเดี้ยงไปเลย ถึงขนาดนั้นก็ยังไม่เท่าไหร่ ฉันคิดว่าหากรีบู้ทเครื่องมันอาจจะหาย เลยลองปิดเปิดคอมพิวเตอร์ดู ปรากฏว่าพอบู้ทขึ้นมาอีกที ไอ้เจ้าเดน (คอมพิวเตอร์ของฉันเป็นแลปท็อปชื่อ เด็ล (DELL) เรียกมัน ไอ้เดน แล้วกันนะ ฟังดูเป็นไทย ๆ ดี 
) มันส่งเสียงร้อยโหยหวน “BEEP BEEP BEEP BEEP BEEP BEEP BEEP BEEP BEEP … “ ก่อนที่จะบู้ทตัวเองขึ้นมาได้ อย่างกับจะตายไม่ตายแหล่ เล่นเอาหัวใจน้อย ๆ ของแม่มันแทบจะสลาย (ถ้าเอ็งตายข้าไม่มีตังค์ส่งไปชุบชีวิตนะเฟร้ยยย 
)
ป๋าตกใจรีบเอาไอ้เดนไปแงะหลัง เปิดดูสิว่าเม็มโมรี่มันเปียกหรืออย่างไร เพราะฉันแงะปุ่มคีย์บอร์ดออกมาปัดมาเป่า ก็ไม่เป็นว่าปุ่มไหนมันจะเปียกสักที่ แต่ไอ้ปุ่ม [ <-- Backspace ] มันรู้สึกชื้น ๆ ไปนิด ก็ไม่คิดว่าจะเป็นปัญหาใหญ่โต เม็มโมรี่ก็ไม่เปียก หาสาเหตุกันไม่ได้ว่าไอ้เดนป่วยเป็นอะไร ฉันเลยต้องไปงัดเอาคู่มือ ONLINE SUPPORT ขึ้นมาจากเว็ป เขาบอกว่าหากเวลาบู้ทไอ้เดนแล้วมันร้อง มันร้องส่งสัญญาณ SOS เป็นโค้ดต่าง ๆ จาก 1 BEEP ถึง 11 BEEPs ก็มีความหมายแตกต่างกันออกไป
ป๋ารีบบู้ทเครื่องดูอีกรอบ เพื่อจะนับว่าไอ้เดนมันร้องกี่ที ฉันมั่นใจเป็นอย่างมากกว่าอย่างต่ำ ๆ สิบที แต่เพื่อความแน่ใจเราบู้ทมันอีกรอบแล้วรอนับ … “BEEP BEEP BEEP BEEP BEEP BEEP BEEP BEEP BEEP BEEP BEEP BEEP BEEP BEEP BEEP BEEP BEEP BEEP BEEP BEEP BEEP BEEP 
BEEP BEEP BEEP BEEP BEEP BEEP BEEP BEEP BEEP BEEP BEEP BEEP BEEP BEEP BEEP BEEP BEEP BEEP BEEP BEEP BEEP BEEP BEEP BEEP BEEP BEEP BEEP BEEP BEEP BEEP BEEP BEEP BEEP BEEP BEEP BEEP BEEP BEEP BEEP BEEP BEEP BEEP BEEP BEEP BEEP BEEP BEEP BEEP BEEP BEEP BEEP BEEP BEEP BEEP BEEP BEEP BEEP BEEP BEEP BEEP BEEP BEEP BEEP BEEP BEEP BEEP BEEP BEEP BEEP BEEP BEEP BEEP BEEP BEEP BEEP BEEP BEEP BEEP BEEP BEEP BEEP BEEP BEEP BEEP BEEP BEEP BEEP BEEP BEEP BEEP BEEP BEEP BEEP”
จ๊ากกกกกกกกก มันร้องไม่หยุดเลย มันร้องร่วมร้อยครั้งอย่างนี้ ในคู่มือไม่ได้เขียนไว้ว่าเป็นโรคอะไรเสียด้วย ฉันกับป๋าเลยสิ้นหวัง ต้องปิดเครื่องปิดฝา ปล่อยให้มันนอนรอความตายอยู่บนโต๊ะ ป๋าเห็นฉันเสียใจเลยปลอบว่าจะส่งไอ้เดนไปให้ช่างซ่อมให้วันจันทร์ ฉันเข้านอนด้วยใจระส่ำระสาย ในใจก็หวังว่าไอ้เดนจะ recovery ด้วยตัวเองภายในวันสองวัน ภาวนาขอให้มันฟื้นคืนชีพอย่างรวดเร็ว คิดว่าตื่นมามันอาจจะหาย ว่าแล้วก็พยายามข่มตานอน แต่กว่าจะหลับลงได้ก็ตีสองตีสามแน่ะค่ะ
อ้า…เช้านี้อากาศดีจริง งานก็ไม่ต้องทำ ตื่นมาเที่ยงวันรีบกระโดดลงจากเตียงมาดูอาการไอ้เดนและปลุกมันขึ้นมาดูซิว่ามันจะร้องน้อยลงจากเมื่อคืนหรือไม่
เงียบ…
ไอ้เดนไม่ร้องสักแอะ … ฉันดีใจอย่างบอกไม่ถูก พอมันตื่นขึ้นมาได้ก็รีบดึงเอาโปรแกรม wordpad ขึ้นมาทดสอบ ไม่ใช่แค่มันจะหยุดร้องครวญครางตอนบู้ทอัพ ไอ้ตัว [ <-- Backspace ] ก็กลับมาใช้งานได้เหมือนเดิม โอว์พระเจ้าช่วยคนน่ารัก…ไม่ต้องส่งไอ้เดนไปสังเวย tech-support แล้ว ดีใจจัง ๆ ๆ ส่งสัยกาแฟที่หยดเข้าไปในปุ่ม [ <-- Backspace ] มันแห้งแล้วแน่ ๆ เลย แหม…ไอ้เดนก็ช่างกระไร ถ้าไม่ใช่ STARBUCK ล่ะเกิดอาการแพ้ เล่นเอาแม่มันใจหายใจคว่ำ ต่อไปหากจะทำกาแฟหกครั้งหน้า ฉันต้องใช้กาแฟยี่ห้อดัง ๆ เพราะไอ้เดนของฉันมันหัวสูง ถูกกาแฟราคาต่ำสาดหน่อยเดียว ทำเป็นน้อยอกน้อยใจ เดี้ยงไปเสียทั้งคืน…
Filed in: One Day At a Time.
ดีใจด้วยนะจ๊ะที่น้องเดน ฟื้นคืนชีพแล้ว หรือว่า จะหาแผ่นพลาสติคใสๆที่ใช้กะคีบอร์ด มาคลุมคีย์บอร์ด ก็จะช่วยกันน้ำกันฝุ่นนะ แต่น้องติ้งแพดของป้า ก็ไม่มีหรอก สัมผัสกันแบบเนื้อเนื้อนี่แหละ ถึงใจดี ฮ่าๆ แต่เมื่อสองวันก่อนป้าก็ทำ wireless network card พังไปแหล่ะ ทำน้องติ้งแพดตกท่าไหนไม่รู้ การ์ดที่มียื่นออกมา หักไปเลย โดยคุณชายบ่นซะ ไอ้เครื่องเดสทอปที่บ้านก็ยังเจ๊งอยู่ โหลดไม่ขึ้นเลย อดดูดีวีดีเลย รูปหลานหนุ่มก็อยู่ในนั้นทั้งน้านๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
โชคยังดีน่ะ ที่อีเดน เอ๊ย ไอ้เดน ไม่เป็นไร ที่ร้านพี่ก็เคยเปลี่ยนคีย์บอร์ดไปหลายตัว เพราะเด็ก(เวง) มันทำน้ำหวานหกใส่ แล้วมันงุบงิบไม่บอก จนคีย์บอร์ดใช้งานไม่ได้ พอแงะออกมาดูเท่านั้นแหล่ะ น้ำเหนียวๆ เต็มเลย ดีน่ะที่ร้านคอมพ์เป็นแบบ เดสก์ทอป ค่าคีย์บอร์ดตัวไม่กี่ร้อย ถ้าเป็นแลปทอปอย่างของกอล์ฟ มีหวังได้ปิดร้านไปทำมาหากินอย่างอื่นแน่ๆ
desktop almost filled up na’~ … hahatime to clean ..