หนึ่ง.
วันนี้งานยุ่งทั้งวันจนไม่มีเวลาถามไอ้แคมปัส แมเนเจ้อร์ … ว่าตกลงเรื่องตำแหน่งฟูลไทม์ของตรูมานไปถึงไหนแล้ว มานั่งนึก ๆ ดูแล้วก็หดหู่ เพราะงานฉันหนักเหลือเกิน ท่าจะไม่คุ้มกับค่าจ้าง หวังก็แค่จะได้ใช้สวัสดิการลดค่าเล่าเรียนให้มันถูก ๆ ลงหน่อย ฉันกับป็อปจะได้เรียนจบ ๆ กันเสียที จากนั้นก็ค่อยขยับขยาย…หางานที่ดีกว่านี้

มหาวิทยาลัยที่ฉันทำงาน มีสาขาทั้งหมดด้วยกันสิบกว่าสาขาทั่วเมืองดีซี สาขาที่ฉันทำอยู่แถว ๆ บ้านนอก เป็นเมืองที่ห่างจากบ้านไปประมาณหนึ่งชั่วโมง (Manassas) สาขาใกล้ ๆ บ้านก็มี…ซึ่งอยู่ห่างไปแค่สิบนาทีเท่านั้น (Loudoun)
วันก่อนฉันเห็นมหาลัยสาขา Loudoun อันใกล้บ้าน ประกาศรับคนเข้าทำงาน Part-time ที่แผนก Student Services. ฉันก็ทำงานแผนกนี้อยู่แล้ว แต่ทำอยู่ที่สาขา Manassas เพราะทำอยู่ที่นี่มานานกว่าสี่ปี แต่นับจากวันที่เขาหักหลังฉันเรื่องงาน Full-time ฉันก็เริ่มหมดความหวังดี ความไว้วางใจต่อสาขา Manassas ไปเกินครึ่ง ถึงขนาดตัดสินใจไปยื่นเรซูเม่ ขอย้ายมาทำงานที่ Loudoun เมื่อวานนี้

ช่วงนี้เศร้าใจ เรื่องงาน เรื่องครอบครัว เรื่องเงิน เรื่องเรียน เรื่องอะไรต่ออะไรหลาย ๆ อย่าง ผ่านมาหลายวันแล้วก็ยังไม่มีอะไรดีขึ้น
แอดิก้าแนะนำให้ตัดผม เธอจะออกเงินให้ (รู้ว่าเราถังแตก) แต่เราก็ไม่อยากรบกวน เรื่องตัดผมก็อยากจะทำมานานแล้วเหมือนกัน เพราะผมฉันมันยาวจนเกือบจะคลุมก้นแล้ว (ยาวมาก) แถมยังมีผมมันเลว ผมมันเสีย ผมมันแตกปลาย เยอะเชียวล่ะ